طرح اختلاط بتن چیست؟

طرح اختلاط نسبت سیمان، آب، شن، ماسه و افزودنی است که بتن را به روانی، دوام و مقاومت لازم می‌رساند. مبحث نهم (ویرایش ۱۳۹۲) برای ردهٔ C20 و بالاتر آن را با مطالعهٔ آزمایشگاهی می‌خواهد و مقاومت متوسط هدف را بزرگ‌ترِ ⁦fc + ۱٫۳۴s + ۱٫۵⁩ و ⁦fc + ۲٫۳۳s − ۴⁩ مگاپاسکال می‌گیرد (بند ۹-۵-۳-۳).

معادل انگلیسی: Mix design

طرح اختلاط باید چه چیزهایی را تأمین کند؟

بند ۹-۵-۲ مبحث نهم سه شرط می‌گذارد: بتن آن‌قدر کارا و روان باشد که در قالب ریخته شود و میلگردها را بی جداشدگی و آب‌انداختن زیاد بپوشاند؛ ملزومات دوام فصل ششم برای محیط همان سازه رعایت شود (مثل کمینهٔ عیار و بیشینهٔ نسبت آب به سیمان جدول ۹-۶-۱)؛ و مقاومت متوسط هدف و مقاومت مشخصه تأمین شود.

مقاومت هدف طرح اختلاط چطور حساب می‌شود؟

مقاومت مشخصه (fc) مقاومتی است که حداکثر ۵ درصد نتایج ۲۸ روزه از آن کمتر باشد (بند ۹-۵-۱-۵). چون نتایج پراکنده‌اند، طرح باید بالاتر هدف بگیرد: بزرگ‌ترِ ⁦fc + ۱٫۳۴s + ۱٫۵⁩ و ⁦fc + ۲٫۳۳s − ۴⁩ مگاپاسکال، که s انحراف استاندارد مقاومت نمونه‌هاست. مثلاً برای C25 با s برابر ۴ مگاپاسکال، مقاومت هدف حدود ۳۱٫۹ مگاپاسکال می‌شود؛ هرچه کنترل کیفیت کارگاه بهتر و s کوچک‌تر، هدف به fc نزدیک‌تر و بتن ارزان‌تر.

طرح اختلاط را چه کسی می‌دهد؟

طبق بند ۹-۵-۳-۲، برای بتن پایین‌تر از ردهٔ C20 می‌شود نسبت‌ها را از تجربهٔ قبلی یا «نسبت‌های اختلاط استاندارد» مشخصات فنی عمومی گرفت، به شرط مصالح استاندارد. برای C20 و بالاتر، نسبت بهینه باید با مطالعهٔ آزمایشگاهی روی مصالح خود پروژه تعیین شود. هیچ محاسبه‌گر آنلاینی، از جمله محاسبه‌گر همین سایت، جای آن را نمی‌گیرد.

چرا جدول عمومی کافی نیست؟

دانه‌بندی و رطوبت شن و ماسه از معدنی به معدن دیگر فرق می‌کند و همان نسبتی که در یک شهر جواب می‌دهد، در شهر دیگر بتن ضعیف یا ناکارا می‌سازد.